Als je nou van de hele groene blaadjes bent en alles boven de 25 jaar net even te oud voor je voelt, dan mag je deze gerust overslaan en vrolijk verder scrollen. Maar behoor je tot de lichting die nog opgroeide in een tijd waarin televisieprogramma’s en Nederlandse films echte gespreksonderwerpen waren op schoolpleinen, verjaardagen en kantoorvloeren, dan is dit er eentje om even rustig voor te gaan zitten. Weet je direct wie Tatjana Simic is en verschijnt er meteen een haarscherp beeld in je hoofd van een iets wat opgewonden buurman in een garage, waar zich een inmiddels onvergetelijke scène uit de film *Flodder* afspeelt, dan weet je precies waarom zij zo’n blijvende indruk heeft gemaakt. Het zijn van die momenten die zich in het collectieve geheugen hebben genesteld scènes die je misschien jaren niet hebt gezien, maar die je zonder moeite opnieuw kunt oproepen zodra haar naam valt. De humor, de overdrijving, de sfeer van die tijd: alles kwam samen in een film die inmiddels bijna een cultstatus heeft bereikt. Voor veel mensen staat Tatjana symbool voor een periode waarin Nederlandse cinema brutaal, een tikje ondeugend en vooral ontzettend vermakelijk durfde te zijn.
Tatjana Simic, de vrouw waar vroeger werkelijk iedereen wel een beschuitje mee wilde eten en die met haar verschijning moeiteloos hoofden deed omdraaien. Ze wist glamour te combineren met een toegankelijke uitstraling, waardoor ze zowel onbereikbaar als verrassend dichtbij leek. Haar populariteit beperkte zich niet alleen tot het witte doek; ze groeide uit tot een bekend gezicht in de media en werd een naam die je simpelweg kende, zelfs als je haar films niet allemaal had gezien. Inmiddels is ze begin 60 jaar oud, maar dat spreekwoordelijke beschuitje eten kan nog steeds al gaat het tegenwoordig misschien minder om jeugdig verlangen en meer om respect voor iemand die haar plek in de entertainmentwereld stevig heeft veroverd. Wat haar bijzonder maakt, is dat ze niet alleen herinnerd wordt om hoe ze eruitzag, maar ook om de sfeer van een tijdperk dat ze mede hielp kleuren. Voor velen roept haar naam direct een gevoel van nostalgie op: videobanden die eindeloos werden teruggespoeld, televisieavonden zonder streamingdiensten en een vorm van sterrenstatus die nog iets mysterieus had. En misschien is dat wel de echte kracht van iconen ze worden niet alleen ouder, maar groeien langzaam uit tot levende herinneringen aan een tijd die steeds verder achter ons ligt, terwijl hun uitstraling opmerkelijk tijdloos blijft.
