Deze autobestuurder gaat echt veel te ver hoor. Hij blijft de politieagent namelijk maar irriteren, uitdagen en provoceren, alsof hij er plezier in heeft om iemand bewust op de zenuwen te werken. Keer op keer zoekt hij de confrontatie op, met kleine opmerkingen, onverwachte manoeuvres en een houding waaruit duidelijk blijkt dat hij zichzelf boven de wet plaatst. Het lijkt alsof hij denkt dat regels slechts suggesties zijn en dat hij onaantastbaar is zolang hij maar blijft lachen en doen alsof het allemaal een grap is. Wat hij echter totaal onderschat, is dat dit soort gedrag niet alleen kinderachtig is, maar ook gevaarlijk en respectloos. Geduld is geen oneindige bron, zelfs niet bij een agent die dagelijks met dit soort situaties te maken krijgt. Uiteindelijk stapelt de irritatie zich op en bereikt de situatie een punt waarop de agent besluit dat het genoeg is geweest.
Want ook agenten op een motor blijven natuurlijk gewoon mensen, met gevoelens, verantwoordelijkheden en een professionele trots in hun werk. Ze zijn er om de orde te handhaven en de veiligheid op de weg te waarborgen, niet om als mikpunt te dienen voor flauwe grappen en doelbewuste treiterijen. Wanneer iemand keer op keer laat zien geen enkel respect te hebben voor gezag en verkeersregels, dan horen daar consequenties bij. En daarom mag deze bestuurder meteen even langs de garage met zijn auto, niet als vriendelijk advies maar als duidelijke les. Daar krijgt hij te maken met controles, ongemak en tijdverlies, en verdwijnt zijn zelfverzekerde houding als sneeuw voor de zon. Op dat moment wordt pijnlijk duidelijk dat stoer gedrag in het verkeer zelden slim is en bijna altijd een prijs heeft.
