En als we dan nog eens goed kijken naar de man in het rode T-shirt linksboven in de hoek, valt meteen op dat hij mijlenver verwijderd is van wat je nuchter zou noemen; het is haast een klein wonder dat hij überhaupt nog op zijn benen staat zonder als een omgezaagde boom om te vallen. Zijn ogen staan glazig, zijn bewegingen zijn traag en ongecoördineerd, en elke poging om normaal te doen lijkt alleen maar te benadrukken hoe diep hij al in het glaasje heeft gekeken. De barman speelt het spelletje nog wel een beetje mee—zoals je dat mag verwachten van iemand die dagelijks met dit soort taferelen te maken heeft en een professioneel masker heeft ontwikkeld om beleefd te blijven—maar zelfs van een afstand zie je dat zijn geduld zichtbaar begint te rafelen. Zijn glimlach is dun en geforceerd, zijn zuchten worden langer, en zijn blik verraadt dat hij de seconden aftelt tot dit gedoe voorbij is. Onze lamzak zelf merkt daar natuurlijk helemaal niets van, want hij drijft volledig op een golf van alcoholische bravoure en overschatting. In zijn hoofd is hij waarschijnlijk het middelpunt van de avond, charmant en onweerstaanbaar, terwijl iedereen om hem heen vooral plaatsvervangende schaamte voelt. En dan gaat hij dus ook finaal over de grens. Je pakt immers niet zomaar een dame van achter vast zonder toestemming, laat staan wanneer je van binnen zo kleddernat bent van drank dat je elk moment kunt omvallen. Het is niet alleen ongepast en respectloos, het is gewoon een gigantische no-go waar iedereen direct zijn wenkbrauwen van optrekt en waar de sfeer in één klap ijskoud van wordt.
En daar kwam ons zuiplapje dan ook achter—en niet op een subtiele of vriendelijke manier, maar met een les die hij waarschijnlijk nog lang zal voelen. Voordat hij überhaupt doorhad wat er gebeurde, klonk er een droge, alleszeggende BAM!, recht op zijn kanis, een klap die door de ruimte echode en het rumoer voor een fractie van een seconde deed verstommen. In minder dan een seconde ging hij van wankel zittend naar volledig slap, alsof iemand zonder waarschuwing de stekker uit hem had getrokken en alle motoriek in één klap had uitgeschakeld. Meneer lag meteen languit op de vloer, knock-out, ogen dicht, mond half open, terwijl de realiteit hem keihard had ingehaald. Omstanders keken geschrokken, sommigen hoofdschuddend, anderen met een blik van “dat zat eraan te komen.” Laten we hopen dat hij er iets van geleerd heeft, dat deze harde realitycheck zich ergens in zijn geheugen nestelt en dat dit soort grappen nooit meer in hem opkomt zodra hij weer bij bewustzijn is. Dat wil zeggen… áls hij überhaupt weer is bijgekomen, want met de smak die hij maakte en de stilte die erop volgde, zou je bijna denken dat hij nog steeds ergens tussen droom en delirium zweeft, zwevend in een mist van drank en spijt, hopelijk met een klein sprankje zelfinzicht dat hem de volgende keer tegenhoudt voordat hij opnieuw dezelfde fout maakt.
