Er zijn inmiddels hele generaties opgegroeid met social media als vanzelfsprekend onderdeel van hun dagelijks leven. Vanaf jonge leeftijd leren ze zichzelf bekijken door de lens van een camera, en nog vaker door de lens van een filter. Het gevolg is dat de druk om er altijd perfect uit te zien nauwelijks nog uit te schakelen is. Elk moment kan immers worden vastgelegd, gedeeld en beoordeeld door vrienden, volgers en soms zelfs complete vreemden. Waar vroeger een foto een momentopname was, is het nu een zorgvuldig geregisseerde versie van de werkelijkheid. Het is dan ook niet zo vreemd dat steeds meer mensen hun echte uiterlijk gaan vergelijken met hun digitale versie, en dat verschil steeds moeilijker kunnen accepteren. Filters vervagen rimpels, versmallen gezichten, maken tanden witter en ogen groter, en na verloop van tijd begint dat gefilterde gezicht als de norm te voelen. Voor sommigen blijft het bij experimenteren en spelen met apps, maar voor anderen groeit het verlangen om die online perfectie ook offline te bereiken. Cosmetische ingrepen zijn daardoor in korte tijd verschoven van uitzondering naar bijna alledaags verschijnsel, iets waar openlijk over gesproken wordt alsof het om een nieuw kapsel of een frisse garderobe gaat. Reizen voor cosmetische behandelingen is zelfs zo normaal geworden dat het klinkt als een spontane citytrip.
Met name Turkije is uitgegroeid tot een soort mekka voor cosmetisch toerisme, waar mensen naartoe vliegen met dezelfde nonchalance als waarmee ze een weekendje weg boeken. Voor een fractie van de prijs krijgen ze er nieuwe tanden, een strakker gezicht of een voller kapsel, en vaak zit er zelfs een hotelverblijf bij inbegrepen. Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn, en soms is dat het helaas ook. Het oude gezegde dat goedkoop uiteindelijk duurkoop kan zijn, blijft hardnekkig rondzingen en krijgt geregeld nieuwe voorbeelden. Neem Harry uit Engeland, die al eens eerder enthousiast terugkwam met een stralende nieuwe glimlach en besloot dat het tijd was voor de volgende upgrade. Vol vertrouwen stapte hij opnieuw op het vliegtuig, waarschijnlijk met beelden in zijn hoofd van een nóg betere versie van zichzelf. Maar dit keer liep het niet helemaal volgens plan. Het resultaat bleek minder glamoureus dan gehoopt en eerder een bron van ongemakkelijke stiltes dan bewonderende blikken. Sindsdien houdt Harry het bij een voorzichtige glimlach en probeert hij lachen vooral te doseren. Want zolang hij niet te breed grijnst, merkt bijna niemand dat zijn avontuur net iets anders is geëindigd dan gepland.
