Tijdens het koken besluit Chantal de sfeer wat op te vrolijken met een grapje. Terwijl ze de tomaten in dunne, bijna perfect ronde plakjes snijdt, kijkt ze grijnzend naar Kim en zegt dat die tomaten haar ineens wel ergens aan doen denken namelijk aan haar eigen voorgevel. Ze legt het mes even neer alsof ze haar punt extra kracht wil bijzetten en wacht zichtbaar op de reactie, haar ogen twinkelen van voorpret. Kim schiet direct in de lach, zo hard dat ze zich aan het aanrecht moet vastgrijpen om niet voorover te buigen, maar zodra ze weer een beetje op adem is gekomen, kijkt ze met een kritische blik naar de tomaten op de snijplank. Ze kantelt haar hoofd, knijpt haar ogen half dicht en bestudeert ze alsof ze een wetenschappelijke vergelijking maakt. “Nou,” zegt ze uiteindelijk met een opgetrokken wenkbrauw, “ik weet niet hoor, maar zó klein zijn die van jou nou ook weer niet.” Ze probeert haar lach in te houden, maar haar mondhoeken verraden haar meteen. Chantal doet alsof ze diep beledigd is en slaakt een overdreven zucht, maar haar schouders schokken ondertussen van het ingehouden lachen. De keuken vult zich met een warme, vrolijke energie; het tikken van het mes op de snijplank mengt zich met hun gegiechel en het zachte pruttelen van de pan op het fornuis.
Volgens Kim zou een vergelijking met sinaasappels namelijk een stuk beter kloppen. Chantal fronst even, kijkt naar de fruitschaal op tafel en vervolgens naar zichzelf alsof ze het voorstel serieus overweegt. “Sinaasappels? Serieus?” vraagt ze quasi-verontwaardigd terwijl ze een sinaasappel oppakt en deze kritisch van alle kanten bekijkt, alsof ze een juryrapport voorbereidt. “Die zijn toch minstens even groot als die tomaten?” Kim schudt haar hoofd en begint breeduit te grijnzen. “Nou, pak er dan twee en kijk nog eens goed,” plaagt ze, terwijl ze met haar elleboog tegen Chantal aanstoot. Chantal houdt demonstratief twee sinaasappels tegen haar borst, zet een overdreven trotse pose aan en draait langzaam een rondje alsof ze op een catwalk loopt. Na een seconde barst ze zelf ook in lachen uit en laat de sinaasappels bijna vallen. De keuken verandert in een kleine chaos van lachen, plagen en half afgemaakte kooktaken; de tomaten liggen er onaangeroerd bij terwijl de saus zachtjes blijft pruttelen. Uiteindelijk veegt Kim een traan van het lachen weg en zegt dat ze misschien toch maar weer verder moeten koken voordat het eten aanbrandt, maar de grijns op hun gezichten blijft nog lang hangen.
