Wat zijn de meeste wielrenners toch een ongelooflijk irritant gezelschap. Het blijft verbazingwekkend hoe vaak zij erin slagen om complete wegen te gijzelen met hun gedrag, alsof de rest van de wereld even pauze moet nemen voor hun persoonlijke sportieve uitspatting. Dat asociale gedrag kennen we inmiddels al jaren, maar het lijkt eerder toe te nemen dan af te nemen. In hun strakke, vaak lachwekkende pakjes en op fietsen die meer kosten dan de gemiddelde tweedehands auto, wanen ze zich professionele sportmannen terwijl ze in werkelijkheid vooral obstakels vormen in het dagelijks verkeer. Blijkbaar hebben ze hun roeping gemist en spelen ze nu maar hun eigen Tour de France op openbare wegen, zonder oog voor anderen. Verkeersregels bestaan wel, maar lijken volgens hen slechts vrijblijvende suggesties te zijn. Stoppen, rechts houden of ruimte maken? Dat geldt kennelijk alleen voor automobilisten en andere weggebruikers, niet voor deze zelfverklaarde helden van het asfalt.
Dat dit probleem zich niet beperkt tot Nederland, blijkt wel uit situaties in andere landen, zoals Spanje, waar men met exact dezelfde types te maken krijgt. Ook daar zie je wielrenners die zichzelf eerst volledig uitputten om een berg op te komen, om vervolgens tijdens de afdaling midden in het gewone verkeer terecht te komen. In plaats van zich aan te passen aan de omstandigheden, slaat bij sommige van deze figuren de ongeduldige frustratie toe. Ze beginnen te duwen, te dringen en anderen op hun eigen manier onder druk te zetten, alsof iedereen verplicht is rekening te houden met hun tempo en ego. In het volgende voorbeeld loopt dat gedrag volledig uit de hand en krijgt zo’n knutsel uiteindelijk precies waar hij zelf om vroeg. Geen stoere praatjes meer of opgeheven vingertjes, maar gewoon de harde realiteit van het verkeer. Dat soort momenten laat pijnlijk duidelijk zien dat roekeloos en arrogant gedrag uiteindelijk altijd een prijs heeft, hoe onschuldig het aanvankelijk ook lijkt.
