Het zal ongetwijfeld een spectaculair plaatje opleveren en voor sommigen misschien zelfs doorgaan als een vorm van pure kunst, maar wij vinden het toch een tikje vreemd wanneer mensen besluiten om hun ster te laten tatoeëren. Het is nu niet bepaald de meest alledaagse of zichtbare plek op het lichaam, en bovendien kunnen we ons moeilijk voorstellen dat dit een ontspannen ervaring is. Integendeel zelfs: alleen al bij het idee van een zoemende naald op zo’n extreem gevoelige plek krijgen wij spontaan plaatsvervangende pijn. Het lijkt ons dan ook zeer aannemelijk dat deze dame zichzelf vooraf een handje heeft geholpen met de nodige geestverruimende middelen, om de scherpe pijn zoveel mogelijk te verdoven en het hele gebeuren enigszins draaglijk te maken. Want nuchter en bij volle verstand aan zo’n avontuur beginnen, dat vereist toch wel een bijzonder sterke overtuiging of een compleet gebrek aan angst.
Of ze tijdens het zetten van de tattoo daadwerkelijk niets heeft gevoeld, dat blijft natuurlijk giswerk. Wat we wél met zekerheid kunnen zeggen, is dat ze op dat moment niet helemaal in dezelfde werkelijkheid verkeerde als de rest van ons. Ze leek flink van het padje af, volledig overtuigd van haar keuze en totaal ongevoelig voor waarschuwingen of twijfels. De grote vraag is dan ook niet zozeer waarom ze dit deed, maar vooral wat er gebeurt wanneer de adrenaline is uitgewerkt en de roes langzaam verdwijnt. Gaat ze morgenochtend trots wakker worden met een voldaan gevoel, of slaat de realiteit genadeloos toe zodra ze beseft dat deze tattoo voor altijd blijft zitten? Want wat vandaag nog een gewaagde en stoere beslissing lijkt, kan morgen zomaar veranderen in een pijnlijke herinnering letterlijk én figuurlijk.
