Op vakantie met je familie, wie heeft het niet gedaan? Het is bijna een cultureel fenomeen: met het hele gezin in een overvolle auto richting zon, zee en strand. Koffers die eigenlijk te groot zijn voor de achterbak, een koelbox die tussen twee kinderen in wordt gepropt en ouders die al na tien kilometer roepen dat ze “nu echt niet meer gaan stoppen”. Onderweg ontstaat er altijd wel een kleine ruzie over muziek, beenruimte of wie er uit het raam mag kijken. Maar toch, eenmaal aangekomen lijkt alles weer vergeten. De geur van zonnebrand, het geluid van klotsende golven en de belofte van lange, zorgeloze dagen doen wonderen. Totdat je een bepaalde leeftijd bereikt. Dan verandert er iets. Dan wil je geen gezinscamping meer met animatieteam en bingo-avonden, maar vrijheid. Dan droom je van Salou, Split of Burgas, plekken waar het nachtleven net zo belangrijk is als het strand. Waar je zelf bepaalt hoe laat je thuiskomt of je überhaupt thuiskomt en waar niemand vraagt of je wel genoeg hebt gegeten. Je wilt feesten, dansen, zuipen tot diep in de nacht en vooral geen verantwoording afleggen. Natuurlijk horen daar ook minder verstandige keuzes bij, verhalen die je later misschien niet meer helemaal navertelt en herinneringen die een beetje wazig blijven. Maar dat is precies de charme van zo’n eerste vakantie zonder ouders: het gevoel dat je eindelijk écht vrij bent.
Alleen is niet elke ouder klaar om die vrijheid zomaar te geven. Deze mama in kwestie al helemaal niet. Iets beschermender, iets alerter en misschien ook gewoon iets realistischer over wat er allemaal kan gebeuren als jonge meiden massaal naar feestbestemmingen trekken. Dus wat doet ze? Ze pakt het anders aan. Geen losgeslagen jongerenvakantie, maar gewoon met het hele kroost samen op reis. Veilig, overzichtelijk en onder haar toeziend oog. Wat kan er immers gebeuren als iedereen gewoon gezellig samen is? Nou, meer dan je denkt. Want zelfs op een familievakantie weten tieners hun eigen pad te trekken. Terwijl mama denkt dat ze alles onder controle heeft, loopt Indry rond met een geheim dat elk moment kan ontploffen. En zoals dat gaat in een gezin: als je het niet zelf vertelt, dan doet iemand anders het wel. In dit geval dat kleine zusje, dat met glinsterende ogen en nul gevoel voor timing het nieuws eruit floept. Indry heeft een tattoo laten zetten. Niet zomaar eentje op haar enkel of pols, maar op een plek die zowel onzichtbaar als ontzettend aanwezig is: aan de binnenkant van haar lip. Een plek die je pas ziet als ze haar mond opent letterlijk en figuurlijk. Mama mag het meteen bekijken. De schrik, de verbazing en de lichte paniek zijn van haar gezicht af te lezen. Want wat stáát daar in vredesnaam? En belangrijker nog: waarom zou je zoiets laten tatoeëren? Wat voor boodschap geef je af aan toekomstige vriendjes, aan de buitenwereld, aan jezelf? Bovendien is zo’n tattoo verwijderen geen simpele ingreep; het laseren van de binnenkant van je lip is pijnlijk en ingewikkeld. Met één spontane beslissing heeft Indry misschien een levenslange herinnering gecreëerd. ‘Doe normaal,’ verzucht mama, terwijl ze zich afvraagt waar het misging. Maar dat advies komt rijkelijk laat. Gekke meid toch, die Indry vastberaden, eigenwijs en altijd net een stap verder dan mama had gehoopt.
