Er zijn in het leven genoeg dingen te koop waarvoor je technisch gezien voldoende geld kunt hebben, maar waarbij geld slechts een toegangsbewijs is en geen garantie voor succes. Een dikke bankrekening kan deuren openen, maar het kan geen gezond verstand, ervaring of verantwoordelijkheidsgevoel installeren. Dat zie je vooral terug bij luxeobjecten die kracht, snelheid of techniek combineren met een flinke dosis ego. Sportauto’s zijn daar misschien wel het duidelijkste voorbeeld van. Je kunt rijk zijn geworden door een gelukkige samenloop van omstandigheden, een slimme investering, een succesvolle startup of zelfs door iets ogenschijnlijk simpels te bedenken waar toevallig miljoenen in omgaan. Maar het moment dat je achter het stuur kruipt van een brullende supercar, merk je dat geld niet hetzelfde is als vaardigheid. Een Lamborghini of Ferrari vergeeft geen stuurfouten, geen overschatting van je eigen kunnen en geen gebrek aan concentratie. Zo’n machine vraagt om discipline, training en respect. Zonder dat verandert een droomauto al snel in een gevaarlijk projectiel op wielen. Het bezit ervan straalt misschien status uit, maar het beheersen ervan vraagt om iets wat niet op je bankafschrift staat: kunde.
En precies dat principe zie je ook terug op het water. Boten en zeker grotere jachten lijken voor sommigen vooral een symbool van succes: zon, champagne, een skyline op de achtergrond en het gevoel dat je het gemaakt hebt. Maar varen is geen computerspelletje dat je even onder de knie krijgt omdat je het kunt betalen. Het vraagt om inzicht in stroming, wind, snelheid, afstand en vooral in verantwoordelijkheid voor andere mensen op het water. In de beelden uit New York wordt pijnlijk duidelijk wat er gebeurt als iemand wel het budget heeft voor een indrukwekkend vaartuig, maar niet de ervaring om het veilig te besturen. Wat waarschijnlijk bedoeld was als een ontspannen tocht verandert in een ongemakkelijke en kostbare botsing met een veel kleiner bootje. De eigenaar van dat kleinere vaartuig ziet zijn bezit beschadigd raken door iemand die duidelijk worstelt met het manoeuvreren van zijn drijvende speeltje. Zijn dochter laat ondertussen onmiskenbaar merken dat ze hier absoluut niet van gediend is; haar frustratie en woede spatten van het scherm. Op sociale media verschuift de aandacht vervolgens razendsnel van de materiële schade naar de emotionele reactie, en zelfs naar speculaties over haar privéleven. Dat zegt misschien nog wel meer over de kijkers dan over het incident zelf. Uiteindelijk blijft vooral één les hangen: rijkdom kan je veel kopen, maar geen ervaring, geen inzicht en geen respect. En juist die drie dingen blijken op het water – net als op de weg – van onschatbare waarde.
