Kijk, daar worden we nu vrolijk van. Iemand in Frankrijk is getrouwd, en dat zullen we weten ook. Mulhouse niet te verwarren met Milhouse uit de Simpsons, hoewel die waarschijnlijk ook enthousiast zou zijn over zo’n optocht staat al op de borden. De feestvreugde begint blijkbaar niet pas bij de feestzaal, maar al honderden kilometers eerder op de snelweg. Voorop rijdt natuurlijk de trotse hoofdrolspeler van de dag in een dikke jeep die van bumper tot dak is volgehangen met linten, strikken, bloemen en andere decoraties die duidelijk moeten maken dat hier iets bijzonders aan de hand is. Daarachter volgt een stoet van vrienden, familieleden, vage kennissen en waarschijnlijk ook een paar mensen die vooral voor het gratis eten zijn gekomen.
Iedereen in zijn eigen auto, netjes achter elkaar aan, alsof ze deelnemen aan een bijzondere vorm van de Tour de France. Het is een prachtig gezicht: een complete colonne die zich over het asfalt slingert, vastbesloten om gezamenlijk van A naar B te rijden. En hoe langer die stoet wordt, hoe groter de kans dat er onderweg iets gebeurt wat later tijdens het diner nog jarenlang als sterk verhaal wordt verteld. Fransen zijn geen Turken, dus het gebruikelijke trouwconcert van eindeloos getoeter blijft gelukkig achterwege. Nee, de Fransen kiezen voor een subtielere manier om hun blijdschap te uiten: ze demonstreren hun rijvaardigheid. Iedereen die weleens in Frankrijk achter het stuur heeft gezeten, weet dat de gemiddelde Franse automobilist niet direct bekendstaat om zijn warme sociale betrokkenheid. Niet in het dorp, niet in de supermarkt en al helemaal niet op de snelweg. Ook een huwelijk verandert daar verrassend weinig aan.
Dus terwijl de feeststoet zich voortbeweegt, ontstaat er hier en daar wat enthousiasme in de vorm van stevig aandringen, onverwacht invoegen en het klassieke Franse spelletje “ik pas hier echt nog wel tussen”. Het gevolg laat zich raden: ergens in de keten gaat het mis. Een bumper maakt kennis met een achterklep, een spatbord krijgt een nieuwe vorm en een spiegel besluit zelfstandig verder te leven. Kijk nou toch, wat een feest. Want blijkbaar is een trouwfeest pas écht geslaagd wanneer er onderweg minstens één verzekeringsformulier moet worden ingevuld. Een bruidstaart, een openingsdans en een romantische speech zijn leuk, maar niets zegt “liefde voor het leven” zoals een gezamenlijk bezoek aan een autoschadeherstelbedrijf overigens een woord waarmee je tijdens Scrabble direct alle tegenstanders ontmoedigt. Zo wordt een gewone trouwdag niet alleen een viering van de liefde, maar ook een onverwachte demonstratie van plaatwerk, lakschade en Franse verkeerscultuur in haar puurste vorm.
